Przede wszystkim program powinien obejmować całą gminę bez wyjątków, a nie tylko wybrane ulice. Zabytek to zabytek, wymaga troski niezależnie od tego, pod jakim adresem stoi.

Druga sprawa to matematyka, która po prostu się nie spina. Ktoś płaci 2000 zł podatku rocznie, ktoś inny 5000 zł. Przy narzuconym limicie 5 lat daje to maksymalnie 10 – 25 tys. zł zwolnienia. Co można dzisiaj zrobić za 25 tysięcy przy historycznej elewacji? Taka kwota ledwie wystarczy na rozstawienie rusztowań i zbicie starych tynków. Żeby uchwała faktycznie zadziałała, kwota umorzenia musi być adekwatna do nakładów – a to wymaga znacznie dłuższego okresu zwolnienia z podatku.

Trzecia kwestia to nadzór konserwatorski. Skoro uchwała zabrania „radosnej twórczości” i nakazuje odtwarzanie detali, to opieka konserwatora powinna być w pełni sfinansowana przez gminę. Powinna ona mieć charakter doradczy i nadzorczy już w trakcie trwania inwestycji, żeby na bieżąco, na rusztowaniu, unikać niedomówień i błędów.

Musimy też zejść na ziemię w kwestii wykonawstwa. Z kwot, które oferuje to zwolnienie, prywatnych właścicieli w życiu nie będzie stać na zatrudnienie wyspecjalizowanych ekip zajmujących się wyłącznie renowacją zabytków. Ludzie będą musieli wspomagać się lokalnymi, zwykłymi firmami budowlanymi. Tym bardziej darmowy i ciągły nadzór ze strony gminnego konserwatora jest niezbędny, żeby lokalna ekipa wiedziała, jak przeprowadzić prace poprawnie i bez odrzucenia rozliczenia przez urząd.

Kierunek jest dobry, ale żeby to ruszyło z miejsca, gmina musi wziąć na siebie większy ciężar finansowy i organizacyjny, a nie tylko oferować 5-letnią ulgę.