Ulga za remont elewacji. To obejmuje plan

Właściciel, który wyremontuje elewację zgodnie z zasadami uchwały, zostanie zwolniony z podatku od nieruchomości na najwyżej pięć kolejnych lat. Zwolnienie nie jest bezterminowe ani nieograniczone. Jego łączna wartość nie może przekroczyć 75 proc. udokumentowanych kosztów remontu, a gdy ten limit się wyczerpie, ulga wygasa, nawet jeśli pięć lat jeszcze nie minęło. Pieniądze miałyby nie wypływać z budżetu: gmina tylko przez pewien czas zrezygnowałaby z pobierania części podatku od konkretnego budynku. Prawo do ulgi powstałoby dopiero po zakończeniu remontu i jego rozliczeniu. Na jeden remont taka ulga przysługiwałaby raz.

Projekt obejmuje główne ciągi, którymi codziennie przechodzi najwięcej osób. Zakwalifikowałyby się do niego budynki położone w Szubinie przy ulicach: 3 Maja, Kcyńskiej, Ogrodowej, Młyńskiej, Rynek, św. Marcina, gen. Grudzielskiego, Kilińskiego, Szkolnej, Ignacego Paderewskiego, Kościuszki, Nakielskiej i Winnica. Niezależnie od adresu program obejmie również budynki historyczne położone na terenie całej gminy Szubin, wybudowane przed 1 września 1939 r., a także, niezależnie od daty budowy, budynki wpisane do rejestru zabytków albo ujęte w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Nie każdy remont się liczy

Projekt nie zakłada samego odmalowanie ścian. Remont ma dotyczyć elewacji widocznej z ulicy lub placu, a w budynkach historycznych ma zachować albo odtworzyć gzymsy, boniowanie, opaski okienne, pilastry, sztukaterie i cokoły. Kto skuje takie detale bez uzasadnienia konserwatorskiego lub technicznego, nie otrzyma ulgi.

Wyremontowaną elewację ponadto trzeba byłoby utrzymać w dobrym stanie przez cały okres zwolnienia. Urząd miałby wówczas pełne prawo, aby to sprawdzić.

Procedura w trzech krokach

Przed rozpoczęciem prac właściciel miałby złożyć burmistrzowi zgłoszenie z projektem lub koncepcją remontu, w tym kolorystyką i opisem, co stanie się z detalami, oraz ze zdjęciami stanu obecnego. Urząd oceni, czy plan spełnia kryteria uchwały. Ta ocena nie zastąpi jednak pozwolenia na budowę ani zgody konserwatora. Po zakończeniu robót, w ciągu trzydziestu dni, właściciel miałby złożyć rozliczenie wraz z fakturami i zdjęciami. Koszty uwzględniałyby tynki, malowanie, naprawę detali, blacharkę, dokumentację projektową i rusztowania.

Warto mieć na uwadze, że wydatków pokrytych z dotacji nie byłoby można rozliczyć drugi raz. Jeśli budynek służy działalności gospodarczej, ulga miałaby być pomocą de minimis i podlegałaby przepisom o pomocy publicznej.

Mieszkańcy mają zastrzeżenia. Spróbujmy je rozwiać

Zainteresowani zastanawiają się, dlaczego gmina miałaby wspierać właścicieli określonych budynków, a nie wszystkich. Jednak zwróćmy uwagę, że odnowiona kamienica przy Rynku zmienia wygląd przestrzeni, z której korzystamy wszyscy, i pozwala centrum konkurować pod względem różnorako rozumianej „atrakcyjności” z galeriami handlowymi. Podobne mechanizmy stosują inne samorządy.

Druga wątpliwość dotyczy samej uchwały. Zapis o „akceptacji” projektu przez urząd może dawać zbyt dużą swobodę oceny, dlatego w nocie do projektu zapisałem, że trzeba rozważyć zastąpienie go formalnym potwierdzeniem zgodności zgłoszenia z obiektywnymi kryteriami. Przed skierowaniem uchwały pod obrady muszą ją też ocenić prawnicy oraz służby podatkowe i finansowe gminy, między innymi pod kątem pomocy publicznej i sposobu naliczania ulgi.

Nie zakładam, że po uchwaleniu programu właściciele ruszą z remontami od razu. Chcę stworzyć zachętę, która z czasem umożliwi uruchomienie kolejnych inwestycji.

Zapraszam do rzeczowej rozmowy. Chętnie zapoznam się także z argumentacją tych z Państwa, którzy uważają, że to nie jest dobry kierunek.

Wspólna oferta zamiast pojedynczych atrakcji

Ekomuzeum jest siecią miejsc i wydarzeń. Pozwala poznawać region poprzez to, co w nim najbardziej unikalne i wyjątkowe: przyrodę, kulturę, rzemiosło i tradycje. Jeśli uczestnicy sieci będą ze sobą współpracować, poszczególne atrakcje uda się połączyć w szerszą ofertę, z której skorzystają i mieszkańcy, i przyjezdni goście.

Zapowiedziane spotkanie ma być otwarte dla partnerów, którzy tworzą Ekomuzeum od lat, ale też dla nowych organizacji, osób i podmiotów, które chciałyby do niego dołączyć. Będziemy starali się przygotować je wspólnie z LGD w najbliższych miesiącach. Chcemy omówić dalszą współpracę i konkretne pomysły na rozwój sieci.

Sołtysi, przedsiębiorcy i koła gospodyń pośród murali

Wrześniowe spotkanie miało charakter tematyczny. Do Brzózek, naszej wsi w gminie Szubin, przyjechali mieszkańcy obszaru objętego Lokalną Strategią Rozwoju, przedstawiciele lokalnych organizacji, sołtysi, przedsiębiorcy, członkowie kół gospodyń wiejskich, a także osoby, którym zależy na rozwoju turystyki i rekreacji oraz na promocji lokalnego dziedzictwa.

Zaczęliśmy od spaceru z przewodnikiem. Goście obejrzeli z bliska wielkoformatowe murale inspirowane twórczością Vincenta van Gogha, poznali historię artystycznej wsi i usłyszeli, jak rozwijała się inicjatywa, której Brzózki zawdzięczają swój charakter. Wszystko to mogło powstać dzięki zaangażowaniu mieszkańców i lokalnych pasjonatów. Zależało nam na tym, aby pokazać, że z pomysłów i pracy ludzi może „wyrosnąć” oferta turystyczna, a przy okazji zachęta dla innych, żeby spróbowali u siebie.

Nie wszystko trzeba budować od podstaw

Podczas spaceru rozmawialiśmy też o tym, że potencjału turystycznego nie trzeba zawsze tworzyć od zera. Bywa, że wystarczy zauważyć to, co już od dawna jest w zasięgu: lokalną historię, tradycje, krajobraz, ludzi z ich pasjami i pomysłami. Dopiero potem przychodzi trudniejsza część, czyli złożenie tego w spójną ofertę i wydarzenia, które przyciągną odwiedzających.

Turystyka jako wspólna sprawa

Po spacerze przystąpiliśmy do dyskusji. Dotyczyła rozwoju turystyki i rekreacji w regionie, sposobów promowania lokalnego dziedzictwa oraz tego, jak zaangażować we wspólne działania mieszkańców, organizacje społeczne i przedsiębiorców. Dzieliliśmy się doświadczeniami i pomysłami, rozmawialiśmy również o współpracy przy przyszłych przedsięwzięciach.

Granty na turystykę i dziedzictwo

Ważną częścią spotkania było finansowanie. LGD przedstawiła możliwości uzyskania za jej pośrednictwem wsparcia dla inicjatyw związanych między innymi z turystyką, rekreacją oraz ochroną i promocją lokalnego dziedzictwa kulturowego. Przy okazji udało się wstępnie zapoznać z pomysłami, które mogłyby zostać rozwinięte w ramach projektów grantowych planowanych przez Stowarzyszenie.

Więcej takich miejsc na mapie Krajny i Pałuk

Lokalna oferta turystyczna może zacząć się od pomysłu, który wydaje się prosty, ale potrzebuje zaangażowania mieszkańców, współpracy i umiejętności korzystania z tego, co już składa się na lokalną tożsamość. Jako przykład organizatorzy podali właśnie Artystyczne Brzózki, gdzie charakterystyczny pomysł przyciąga odwiedzających, buduje rozpoznawalność miejscowości i jednocześnie integruje lokalną społeczność. Wyrazili też nadzieję, że na mapie Krajny i Pałuk pojawi się więcej inicjatyw opartych na lokalnych zasobach i potencjale naszych miejscowości.

Dziękuję LGD za inicjatywę, a wszystkim uczestnikom za obecność, aktywny udział w rozmowach i za to, że podzielili się swoimi pomysłami i doświadczeniami. W naszych miejscowościach jest wiele do odkrycia. Warto pokazywać to wspólnie, mieszkańcom i gościom.

Projekt zakłada wykorzystanie ok. 25 betonowych barier i ciągu o długości ok. 50 metrów celem wydzielenia przestrzeni, w której dzieci będą mogły bezpiecznie wysiadać z auta rodziców, oddzielonej od ruchu samochodowego. Stworzenie tej strefy ma zapewnić wygodne i bezpieczne przejście uczniów do szkoły, bez konieczności przemieszczania się między pojazdami.

Współpraca między gminą Szubin, która zarządza terenem szkolnym, a powiatem nakielskim, odpowiedzialnym za ul. Strażacką, to jednak niemały, a kolejny obok finansowania, potencjalny problem. Bez koordynacji działań obu samorządów realizacja projektu nie będzie możliwa.

Prawie jak walka o bezpieczeństwo. Takie są poranki w Rynarzewie

Każdego dnia rodzice z Rynarzewa i okolicznych miejscowości stają przed tym samym wyzwaniem: przywożą dzieci do szkoły w godzinach szczytu i muszą zmierzyć się z trudnościami związanymi z zatrzymaniem się i bezpiecznym wysadzeniem pociechy. Ulica Strażacka, przy której znajduje się szkoła, staje się coraz bardziej ruchliwa, co dodatkowo komplikuje sytuację.

Pochylmy się więc nad kwestią rosnącego zagrożenia. Nie możemy czekać, aż wydarzy się coś złego, aby poprawić warunki przy szkole.

To właśnie codzienne trudności rodziców stały się impulsem do złożenia wniosku o utworzenie strefy „Kiss and Ride”, mającej na celu oddzielenie ruchu samochodowego od pieszych i zapewnienie bezpiecznego miejsca, w którym dzieci bez obaw będą wysiadały z samochodu.

Kto odpowiada za bezpieczny dojazd?

Sprawa wywołała ostatnio dyskusję w internecie. Mieszkańcy pytali, kto właściwie powinien zapewnić dzieciom bezpieczny dojazd do szkoły. Odpowiedź nie jest prosta, bo kompetencje są podzielone: plac przy szkole podlega gminie Szubin, a ulica, przy której stoi budynek – powiatowi.

Burmistrz Szubina poinformował, że 23 czerwca 2026 r. wystąpił do Starosty Nakielskiego z apelem o kompleksową przebudowę ul. Strażackiej. Ma ona objąć m.in. strefę krótkiego postoju, parking i infrastrukturę dla pieszych. W mojej ocenie planowane prace przy drodze powiatowej to także okazja do uporządkowania terenu przy szkole.

We wniosku budżetowym podkreślam, że zakres zadania muszą wspólnie ustalić gmina i powiat. Należy przy tym przeanalizować możliwość szybkiego wykonania działań poprawiających bezpieczeństwo, a równolegle przygotować rozwiązanie docelowe i sposób udostępnienia potrzebnego terenu.

Krótki postój, bezpieczne przejście. Koncepcja strefy przy szkole

Pomysł na utworzenie strefy, w której dzieci będą bezpiecznie wysiadały z samochodów swoich opiekunów, wyszedł od mieszkańców. Po ostatnim zebraniu sołeckim przeprowadzili oni wizję lokalną i zaproponowali, by na istniejącym, utwardzonym placu wydzielić strefę „Kiss and Ride”. To popularna w wielu miejscach w Polsce koncepcja, oznaczająca miejsce, w którym kierowca zatrzymuje się na chwilę, pasażer – w tym przypadku dziecko – wysiada i bezpiecznie przechodzi dalej (w naszej sytuacji: do szkoły), a samochód odjeżdża wyznaczonym torem.

Najważniejsze jest oddzielenie aut od dzieci. Samochody nie powinny mieć możliwości swobodnego wjeżdżania na cały plac, po którym poruszają się uczniowie. W moim wniosku postuluję wyraźne oddzielenie strefy postoju od ciągów pieszych, co zapewnić dzieciom bezpieczną drogę do szkoły, a kierowcom – przejrzyste zasady ruchu.

Najwięcej kosztują bariery. Nawierzchni nie trzeba budować

Wstępna koncepcja przewiduje oddzielenie pasa przejazdu od reszty placu betonowymi barierami i stworzenie wydzielonych przejść dla dzieci. Ma to być ok. 25 elementów o długości 2 m każdy, czyli łącznie ok. 50 metrów samych barier. Przerwy na wejścia wydłużą cały ciąg.

Z kalkulacji wynika, że najdroższą pozycją na liście potencjalnych kosztów jest zakup betonowych elementów, szacowany na 15 tys. zł. Korekta wjazdu i wyjazdu z placu wraz z przesunięciem istniejącego szlabanu to 10 tys. zł. Ustawienie barier, razem ze sprzętem i zabezpieczeniem ich zakończeń, wyniósłby 7 tys. zł, czyli tyle samo co opracowanie, uzgodnienie i wdrożenie organizacji ruchu z oznakowaniem. Transport i rozładunek to 6 tys. zł, a 5 tys. zł stanowi rezerwa na korekty techniczne i różnice cenowe.

Projekt zakłada też jedną oszczędność – i to niemałą: kosztorys nie obejmuje nowej nawierzchni, bo plac jest już utwardzony kostką. Całość, którą przedstawiłem we wniosku, to jednak kalkulacja orientacyjna: liczbę barier, cenę zakupu, transport, montaż i zakres prac przy wjeździe trzeba będzie potwierdzić po opracowaniu rozwiązania technicznego.

Szczegóły dopiero po wizji lokalnej

Jeśli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie, pozwoli zabezpieczyć środki na przyszły rok. Nie powinno to jednak oznaczać wstrzymania działań do 2027 roku. Jeśli przy okazji prac drogowych uda się uzgodnić układ strefy i znaleźć inne źródło finansowania, warto będzie zrealizować projekt wcześniej, aby jak najszybciej poprawić bezpieczeństwo dzieci.

Sprawę przedstawiłem również na ostatnim posiedzeniu komisji komunalnej. Pani wiceburmistrz zadeklarowała wystąpienie do starosty z prośbą o spotkanie w tej sprawie. Mam nadzieję, że rozmowa pozwoli ustalić konkretne działania, ich finansowanie i możliwy termin realizacji.

Dokładne ustawienie barier, przebieg wjazdu i wyjazdu oraz zasady korzystania ze strefy miałyby zostać ustalone po wizji lokalnej z udziałem szkoły, gminy, Powiatu Nakielskiego i Zarządu Dróg Powiatowych. Trzeba byłoby przy tym zapewnić dzieciom wygodne dojście do budynku, a pojazdom ratowniczym – dostęp do placu.

Zdarzenia takie jak pobicie mężczyzny w Szubinie czy dewastacja szatni Orlika w Rynarzewie pokazują, że potrzebujemy skuteczniejszych narzędzi wspierających służby. I choć kamery nie zastąpią patroli, mogą pomóc w ustaleniu sprawców i przebiegu zdarzenia. Wielu z nas pamięta też, jak zamaskowana osoba straszyła przechodniów atrapą noża. A może powstrzymałoby ją oko kamery?

Spokój nie ma ceny

Propozycje utworzenia dodatkowych etatów policyjnych coraz częściej padają na zebraniach sołeckich. Dziś wiemy jednak, że – choć dokładny koszt potwierdziłaby tylko Policja – pojedynczy etat może pochłonąć nawet 180 tys. zł rocznie. Jeden, czy nawet dwa etaty nie sprawią, że patrol pojawi się w każdym miejscu gminy dokładnie wtedy, kiedy będzie potrzebny. Monitoring powinien więc uzupełniać pracę funkcjonariuszy.

We wniosku proponuję montaż około 30 kamer w pierwszym etapie, ale przewiduję możliwość rozbudowy do co najmniej 60. Najważniejsze jest zbudowanie wspólnego systemu transmisji, rejestracji i bezpiecznego dostępu do nagrań. Jedna kamera często pokazuje tylko fragment zdarzenia – dlatego też obraz z kilku odpowiednio rozmieszczonych punktów pozwoli zobaczyć więcej, a dzięki temu będziemy mogli szybciej odnaleźć potrzebne nagranie.

Rozwiązanie? Jeden centralny system

W części sołectw kamery już są, lecz nie działają w jednym gminnym systemie. Chciałbym, aby po sprawdzeniu możliwości technicznych można było je do niego włączać. Warto też ustalić zasady dobrowolnej współpracy z przedsiębiorcami, których kamery obejmują otoczenie firm i sklepów. Dziś Policja nierzadko prosi ich o udostępnienie nagrań po zdarzeniu.

Decyzje o lokalizacjach nowych kamer nie mogą być jednak podjęte z przypadku: powinny stanowić efekt konsultacji z mieszkańcami osiedli i sołectw oraz uwzględniać informacje od służb. System można budować etapami, rozbudowywać, a w razie potrzeby – zmieniać położenie wybranych kamer.

Rozumiem obawy o prywatność. Dlatego potrzebujemy jasno sformułowanych zasad: kamery w uzasadnionych miejscach publicznych, określony czas przechowywania nagrań i dostęp wyłącznie dla uprawnionych osób. To zdroworozsądkowe podejście do bezpieczeństwa.

Moja propozycja na 2027 rok? Zacznijmy od koncepcji, wyboru lokalizacji i stworzenia dokumentacji. Warto też sprawdzić możliwość pozyskania środków zewnętrznych, w tym z Programu Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej, jeśli projekt spełni warunki finansowania.

Liczę na pozytywne rozpatrzenie wniosku budżetowego nr 3/2026.

Waldemar Baszak
Radny Rady Miejskiej w Szubinie