Ulga za remont elewacji. To obejmuje plan

Właściciel, który wyremontuje elewację zgodnie z zasadami uchwały, zostanie zwolniony z podatku od nieruchomości na najwyżej pięć kolejnych lat. Zwolnienie nie jest bezterminowe ani nieograniczone. Jego łączna wartość nie może przekroczyć 75 proc. udokumentowanych kosztów remontu, a gdy ten limit się wyczerpie, ulga wygasa, nawet jeśli pięć lat jeszcze nie minęło. Pieniądze miałyby nie wypływać z budżetu: gmina tylko przez pewien czas zrezygnowałaby z pobierania części podatku od konkretnego budynku. Prawo do ulgi powstałoby dopiero po zakończeniu remontu i jego rozliczeniu. Na jeden remont taka ulga przysługiwałaby raz.

Projekt obejmuje główne ciągi, którymi codziennie przechodzi najwięcej osób. Zakwalifikowałyby się do niego budynki położone w Szubinie przy ulicach: 3 Maja, Kcyńskiej, Ogrodowej, Młyńskiej, Rynek, św. Marcina, gen. Grudzielskiego, Kilińskiego, Szkolnej, Ignacego Paderewskiego, Kościuszki, Nakielskiej i Winnica. Niezależnie od adresu program obejmie również budynki historyczne położone na terenie całej gminy Szubin, wybudowane przed 1 września 1939 r., a także, niezależnie od daty budowy, budynki wpisane do rejestru zabytków albo ujęte w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Nie każdy remont się liczy

Projekt nie zakłada samego odmalowanie ścian. Remont ma dotyczyć elewacji widocznej z ulicy lub placu, a w budynkach historycznych ma zachować albo odtworzyć gzymsy, boniowanie, opaski okienne, pilastry, sztukaterie i cokoły. Kto skuje takie detale bez uzasadnienia konserwatorskiego lub technicznego, nie otrzyma ulgi.

Wyremontowaną elewację ponadto trzeba byłoby utrzymać w dobrym stanie przez cały okres zwolnienia. Urząd miałby wówczas pełne prawo, aby to sprawdzić.

Procedura w trzech krokach

Przed rozpoczęciem prac właściciel miałby złożyć burmistrzowi zgłoszenie z projektem lub koncepcją remontu, w tym kolorystyką i opisem, co stanie się z detalami, oraz ze zdjęciami stanu obecnego. Urząd oceni, czy plan spełnia kryteria uchwały. Ta ocena nie zastąpi jednak pozwolenia na budowę ani zgody konserwatora. Po zakończeniu robót, w ciągu trzydziestu dni, właściciel miałby złożyć rozliczenie wraz z fakturami i zdjęciami. Koszty uwzględniałyby tynki, malowanie, naprawę detali, blacharkę, dokumentację projektową i rusztowania.

Warto mieć na uwadze, że wydatków pokrytych z dotacji nie byłoby można rozliczyć drugi raz. Jeśli budynek służy działalności gospodarczej, ulga miałaby być pomocą de minimis i podlegałaby przepisom o pomocy publicznej.

Mieszkańcy mają zastrzeżenia. Spróbujmy je rozwiać

Zainteresowani zastanawiają się, dlaczego gmina miałaby wspierać właścicieli określonych budynków, a nie wszystkich. Jednak zwróćmy uwagę, że odnowiona kamienica przy Rynku zmienia wygląd przestrzeni, z której korzystamy wszyscy, i pozwala centrum konkurować pod względem różnorako rozumianej „atrakcyjności” z galeriami handlowymi. Podobne mechanizmy stosują inne samorządy.

Druga wątpliwość dotyczy samej uchwały. Zapis o „akceptacji” projektu przez urząd może dawać zbyt dużą swobodę oceny, dlatego w nocie do projektu zapisałem, że trzeba rozważyć zastąpienie go formalnym potwierdzeniem zgodności zgłoszenia z obiektywnymi kryteriami. Przed skierowaniem uchwały pod obrady muszą ją też ocenić prawnicy oraz służby podatkowe i finansowe gminy, między innymi pod kątem pomocy publicznej i sposobu naliczania ulgi.

Nie zakładam, że po uchwaleniu programu właściciele ruszą z remontami od razu. Chcę stworzyć zachętę, która z czasem umożliwi uruchomienie kolejnych inwestycji.

Zapraszam do rzeczowej rozmowy. Chętnie zapoznam się także z argumentacją tych z Państwa, którzy uważają, że to nie jest dobry kierunek.

Projekt zakłada wykorzystanie ok. 25 betonowych barier i ciągu o długości ok. 50 metrów celem wydzielenia przestrzeni, w której dzieci będą mogły bezpiecznie wysiadać z auta rodziców, oddzielonej od ruchu samochodowego. Stworzenie tej strefy ma zapewnić wygodne i bezpieczne przejście uczniów do szkoły, bez konieczności przemieszczania się między pojazdami.

Współpraca między gminą Szubin, która zarządza terenem szkolnym, a powiatem nakielskim, odpowiedzialnym za ul. Strażacką, to jednak niemały, a kolejny obok finansowania, potencjalny problem. Bez koordynacji działań obu samorządów realizacja projektu nie będzie możliwa.

Prawie jak walka o bezpieczeństwo. Takie są poranki w Rynarzewie

Każdego dnia rodzice z Rynarzewa i okolicznych miejscowości stają przed tym samym wyzwaniem: przywożą dzieci do szkoły w godzinach szczytu i muszą zmierzyć się z trudnościami związanymi z zatrzymaniem się i bezpiecznym wysadzeniem pociechy. Ulica Strażacka, przy której znajduje się szkoła, staje się coraz bardziej ruchliwa, co dodatkowo komplikuje sytuację.

Pochylmy się więc nad kwestią rosnącego zagrożenia. Nie możemy czekać, aż wydarzy się coś złego, aby poprawić warunki przy szkole.

To właśnie codzienne trudności rodziców stały się impulsem do złożenia wniosku o utworzenie strefy „Kiss and Ride”, mającej na celu oddzielenie ruchu samochodowego od pieszych i zapewnienie bezpiecznego miejsca, w którym dzieci bez obaw będą wysiadały z samochodu.

Kto odpowiada za bezpieczny dojazd?

Sprawa wywołała ostatnio dyskusję w internecie. Mieszkańcy pytali, kto właściwie powinien zapewnić dzieciom bezpieczny dojazd do szkoły. Odpowiedź nie jest prosta, bo kompetencje są podzielone: plac przy szkole podlega gminie Szubin, a ulica, przy której stoi budynek – powiatowi.

Burmistrz Szubina poinformował, że 23 czerwca 2026 r. wystąpił do Starosty Nakielskiego z apelem o kompleksową przebudowę ul. Strażackiej. Ma ona objąć m.in. strefę krótkiego postoju, parking i infrastrukturę dla pieszych. W mojej ocenie planowane prace przy drodze powiatowej to także okazja do uporządkowania terenu przy szkole.

We wniosku budżetowym podkreślam, że zakres zadania muszą wspólnie ustalić gmina i powiat. Należy przy tym przeanalizować możliwość szybkiego wykonania działań poprawiających bezpieczeństwo, a równolegle przygotować rozwiązanie docelowe i sposób udostępnienia potrzebnego terenu.

Krótki postój, bezpieczne przejście. Koncepcja strefy przy szkole

Pomysł na utworzenie strefy, w której dzieci będą bezpiecznie wysiadały z samochodów swoich opiekunów, wyszedł od mieszkańców. Po ostatnim zebraniu sołeckim przeprowadzili oni wizję lokalną i zaproponowali, by na istniejącym, utwardzonym placu wydzielić strefę „Kiss and Ride”. To popularna w wielu miejscach w Polsce koncepcja, oznaczająca miejsce, w którym kierowca zatrzymuje się na chwilę, pasażer – w tym przypadku dziecko – wysiada i bezpiecznie przechodzi dalej (w naszej sytuacji: do szkoły), a samochód odjeżdża wyznaczonym torem.

Najważniejsze jest oddzielenie aut od dzieci. Samochody nie powinny mieć możliwości swobodnego wjeżdżania na cały plac, po którym poruszają się uczniowie. W moim wniosku postuluję wyraźne oddzielenie strefy postoju od ciągów pieszych, co zapewnić dzieciom bezpieczną drogę do szkoły, a kierowcom – przejrzyste zasady ruchu.

Najwięcej kosztują bariery. Nawierzchni nie trzeba budować

Wstępna koncepcja przewiduje oddzielenie pasa przejazdu od reszty placu betonowymi barierami i stworzenie wydzielonych przejść dla dzieci. Ma to być ok. 25 elementów o długości 2 m każdy, czyli łącznie ok. 50 metrów samych barier. Przerwy na wejścia wydłużą cały ciąg.

Z kalkulacji wynika, że najdroższą pozycją na liście potencjalnych kosztów jest zakup betonowych elementów, szacowany na 15 tys. zł. Korekta wjazdu i wyjazdu z placu wraz z przesunięciem istniejącego szlabanu to 10 tys. zł. Ustawienie barier, razem ze sprzętem i zabezpieczeniem ich zakończeń, wyniósłby 7 tys. zł, czyli tyle samo co opracowanie, uzgodnienie i wdrożenie organizacji ruchu z oznakowaniem. Transport i rozładunek to 6 tys. zł, a 5 tys. zł stanowi rezerwa na korekty techniczne i różnice cenowe.

Projekt zakłada też jedną oszczędność – i to niemałą: kosztorys nie obejmuje nowej nawierzchni, bo plac jest już utwardzony kostką. Całość, którą przedstawiłem we wniosku, to jednak kalkulacja orientacyjna: liczbę barier, cenę zakupu, transport, montaż i zakres prac przy wjeździe trzeba będzie potwierdzić po opracowaniu rozwiązania technicznego.

Szczegóły dopiero po wizji lokalnej

Jeśli wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie, pozwoli zabezpieczyć środki na przyszły rok. Nie powinno to jednak oznaczać wstrzymania działań do 2027 roku. Jeśli przy okazji prac drogowych uda się uzgodnić układ strefy i znaleźć inne źródło finansowania, warto będzie zrealizować projekt wcześniej, aby jak najszybciej poprawić bezpieczeństwo dzieci.

Sprawę przedstawiłem również na ostatnim posiedzeniu komisji komunalnej. Pani wiceburmistrz zadeklarowała wystąpienie do starosty z prośbą o spotkanie w tej sprawie. Mam nadzieję, że rozmowa pozwoli ustalić konkretne działania, ich finansowanie i możliwy termin realizacji.

Dokładne ustawienie barier, przebieg wjazdu i wyjazdu oraz zasady korzystania ze strefy miałyby zostać ustalone po wizji lokalnej z udziałem szkoły, gminy, Powiatu Nakielskiego i Zarządu Dróg Powiatowych. Trzeba byłoby przy tym zapewnić dzieciom wygodne dojście do budynku, a pojazdom ratowniczym – dostęp do placu.

Pierwotnie inwestycja miała zostać zakończona w maju. W czerwcu informowano o przesunięciu terminu do końca sierpnia, jednak prace nadal trwają. Miałem nadzieję, że sprzyjające warunki pogodowe w ostatnich miesiącach pozwolą nadrobić wcześniejsze opóźnienia. Niestety nie udało się jeszcze doprowadzić inwestycji do finału.

‹ ›

Podczas ostatniej sesji Rady Miejskiej pytałem o termin zakończenia prac. Myślę, że na obecnym etapie dobrze byłoby, abyśmy poznali realny termin ukończenia inwestycji i wiedzieli, kiedy ta przestrzeń będzie mogła zostać oddana do użytku.

Ruiny zamku są jednym z najważniejszych historycznych miejsc Szubina, a powstająca wokół nich przestrzeń ma naprawdę duży potencjał. Warto zadbać o dobre i sprawne dokończenie rozpoczętych prac, tak aby nowe miejsce mogło jak najszybciej zacząć służyć mieszkańcom, turystom i organizacji różnych wydarzeń.

Mam nadzieję, że najbliższe tygodnie przyniosą wyraźne przyspieszenie prac i jeszcze w tym roku będziemy mogli wspólnie cieszyć się gotową strefą przy szubińskim zamku.

Jako radny dostaję sygnały, że w wielu miejscach naszej gminy dostęp do internetu jest niewystarczający albo istnieje wyłącznie na mapie. Gdy mieszkaniec kontaktuje się z operatorem, okazuje się, że przyłączenie jest niemożliwe, nieopłacalne albo wymaga bardzo wysokich kosztów po stronie zamawiającego.

Dlatego my, mieszkańcy, przedsiębiorcy i samorząd, musimy mówić o tym głośno i regularnie. Jeżeli nie zgłosimy konkretnych adresów, dla administracji i operatorów problem pozostanie niewidoczny. Internet przestał być luksusem. Jest potrzebny do prowadzenia firmy i gospodarstwa, do nauki i pracy, do korzystania z usług medycznych, bankowości, handlu oraz do załatwiania spraw urzędowych. To usługa pierwszej potrzeby.

Jak zgłosić zapotrzebowanie

Zgłoszenie zajmuje kilka minut i odbywa się na rządowym portalu internet.gov.pl.

1. Wejdź na stronę internet.gov.pl.
2. Zaloguj się Profilem Zaufanym albo e-dowodem.
3. Wybierz opcję „Zgłoś potrzebę dostępu do internetu”.
4. Wskaż swój adres i wyślij zgłoszenie.

Jeżeli mapa pokazuje, że szybki internet pod Twoim adresem jest dostępny, a operator w rzeczywistości odmawia przyłączenia, wybierz opcję „Zweryfikuj dane” i opisz sytuację. To równie ważne jak zgłoszenie braku, bo prostuje obraz, na podstawie którego planowane są inwestycje.

Dlaczego każde zgłoszenie ma znaczenie

Dane z tego systemu są wykorzystywane przy wyznaczaniu białych plam i przygotowywaniu inwestycji dofinansowanych ze środków publicznych. Samo zgłoszenie nie gwarantuje natychmiastowego podłączenia i trzeba to powiedzieć wprost. Bez niego jednak potrzeba mieszkańców może w ogóle nie zostać dostrzeżona, bo w dokumentach dany adres będzie wyglądał na obsłużony.

Ze swojej strony będę zabiegał o dokładne rozpoznanie białych plam w gminie Szubin oraz o objęcie pomijanych adresów kolejnymi inwestycjami. Potrzebny jest do tego wyraźny głos mieszkańców, poparty konkretnymi zgłoszeniami.

Nie czekajmy, aż ktoś zauważy problem za nas. Zgłaszajmy konkretne adresy i pokażmy, gdzie szybki internet jest naprawdę potrzebny.

Kierowcy wyjeżdżający z ulicy Zaułek widzą wreszcie, co dzieje się na drodze, z której nadjeżdżają samochody. Wcześniej ten odcinek był zasłonięty i trzeba było wjeżdżać na wyczucie. Miejsce jest ruchliwe, a tuż obok znajduje się przejście dla pieszych, więc każda poprawa widoczności ma tu realne znaczenie.

Na realizację trzeba było trochę poczekać. Lustro stoi przy drodze powiatowej, a zmiana organizacji ruchu wymaga uzgodnień i formalności, więc decyzja nie zapadała w gminie. Najważniejsze, że sprawę udało się doprowadzić do końca.

Dziękuję Zarządowi Dróg Powiatowych w Nakle nad Notecią oraz radnemu powiatowemu Arturowi Michalakowi za pomoc i zaangażowanie w realizację tego zadania.

‹ ›

Mała rzecz? Być może. Ale właśnie takie konkretne, lokalne działania krok po kroku poprawiają bezpieczeństwo mieszkańców.

Miałem okazję opowiedzieć w kilku słowach o działaniach realizowanych w Brzózkach, o pracy Fundacji Twórcze Brzózki oraz o przygotowaniach do Van Gogh Festival 2026. Rozmawialiśmy także o sprawach istotnych dla naszej gminy: bezpieczeństwie mieszkańców, komunikacji, infrastrukturze, rozwoju małych miejscowości i możliwościach wykorzystania lokalnego potencjału.

Takie spotkania są potrzebne, bo Brzózki są w pewnym sensie województwem kujawsko-pomorskim w pigułce. W wielu małych miejscowościach naszego regionu mieszkańcy mierzą się z podobnymi wyzwaniami, ale jednocześnie mają ogromną energię, pomysły i gotowość do działania.

‹ ›

Cieszę się, że Pan Wojewoda wyraził otwartość na współpracę i zadeklarował wsparcie w kilku ważnych dla naszej gminy kwestiach. Liczę, że będzie to początek konkretnych działań, zarówno dla Brzózek, jak i dla innych miejscowości gminy Szubin.

Dziękuję za wizytę, rozmowę oraz deklarację wsparcia tegorocznej, drugiej edycji Van Gogh Festival. Do zobaczenia ponownie w Brzózkach!